Kto z nas nie czuł choć raz potrzeby, by rzucić to wszystko i… – klasyka podpowiada – wsiąść do pociągu byle jakiego albo wyjechać w Bieszczady? Ułożone, sformatowane życie brzmi bezpiecznie, ale za chwilę może też stać się klatką. Czym jest dla Natalie, młodej mężatki we wczesnej ciąży (Shirley Knight)? Nietrudno zgadnąć, skoro pewnego dnia rano po prostu rusza w drogę niczym bohater Swobodnego jeźdźca, by odnaleźć siebie. Po drodze spotyka autostopowicza o wdzięcznym pseudonimie Killer (James Caan), który jeszcze chwilę temu był obiecującym futbolistą, ale po wypadku na boisku sam potrzebuje opieki. On, ona i niewielka ekipa Francisa Forda Coppoli (Czas apokalipsy. Wersja reżyserska, 10. AFF; Megalopolis, 15. AFF) przemierzają 18 stanów w tej lirycznej, ale poprowadzonej z mocnym zmysłem obserwacji społecznej opowieści o ludziach z deszczu, którzy płacząc, mogą zniknąć rozpuszczeni we własnych łzach. Aż nie chce się wierzyć, że ten film, określany jako wczesny przykład kina feministycznego, powstał prawie 70 lat temu. Zwłaszcza że świetnie koresponduje z tym, co dziś robią najważniejsze reżyserki, np. Lynne Ramsay w Zgiń, kochanie (16. AFF).

Kaja Klimek