Jestem Rocky, tak jak sam Rocky z 1976 roku, nie miał zbyt łatwych początków. Oba projekty mierzyły się bowiem z ograniczeniami mikroskopijnych budżetów i brakiem zaufania ze strony producentów. Całe szczęście Peter Farrelly (autor choćby Green Book czy Głupiego i głupszego) i spółka wyszli z trudnej sytuacji obronną ręką – niczym sam Stallone w swoim kultowym filmie. Dzięki temu otrzymaliśmy prawdziwy biopic z krwi i kości, zrealizowany przez pasjonatów dla pasjonatów. Sylvestra Stallone’a gra tutaj rewelacyjny Anthony Ippolito, który wręcz ucieleśnia popularnego aktora: mówi jak on, wygląda jak on, porusza się jak on, co tylko pogłębia niezwykłą immersję kinowego doświadczenia. Przez cały film kibicujemy mu tak, jak wiele lat temu kibicowaliśmy Rocky’emu – obserwując, jak blisko 30-letni aktor-amator walczy o swoje marzenia i nie poddaje się, choć poza jego partnerką raczej nikt w niego nie wierzy. Co więcej, twórcy w bardzo pedantyczny sposób odtwarzają realia lat 70., dzięki czemu fani serii poczują się w tym precyzyjnie skomponowanym settingu bardzo komfortowo. To jeden z takich popcorniaków, jakich dziś już się nie produkuje.

Jan Tracz