Mona (świetna Julianne Moore) – cicha, posłuszna, oddana matka i żona – postanawia coś zmienić. Choć jej doświadczenie wokalne jest znikome, a sceniczne – żadne, kobieta zapisuje się na przesłuchania do amatorskiego teatru, gdzie wkrótce mają rozpocząć się próby do komediowego musicalu o barwnych mieszkańcach jednej z nowojorskich kamienic. Kiedy w wyniku niespodziewanych okoliczności Mona dostanie rolę, szybko zorientuje się, że aktorstwo, o którym dotychczas nie miała zielonego pojęcia, to ciężki kawałek chleba. Jest jednak gotowa na wiele poświęceń, żeby szlifować umiejętności. Przy czym metody, po jakie sięga, często wprawiają w konsternację – i kolegów z teatru, i wymagającego Jerry’ego (Paul Giamatti), reżysera spektaklu, który zachęcając Monę do eksperymentu z aktorstwem, sam nie mógł spodziewać się, że zahukana pani domu tak bardzo weźmie sobie jego rady do serca. Nowy film Jessego Eisenberga (Prawdziwy ból, 15. AFF) jest dokładnie taki, jak wystawiany w nim spektakl – bajeczny i niezwykle zabawny, a przy tym czerpie prawdziwą dziecięcą radość z musicalowego optymizmu i szaleństwa. Jednocześnie w piękny sposób rysuje portret Mony – kobiety, która porzuciła już jedną konwencję życia, ale jeszcze nie zadomowiła się w kolejnej. Moore z wielkim talentem pokazuje etapy ściągania przez jej bohaterkę maski – ale czy przypadkiem pod spodem nie ma tylko następnej?

Aleksander Kmak