Charlie (Lewis Pullman) jest aspirującym muzykiem. Natomiast Julia (Maya Hawke) marzy o własnej grze wideo. Kochają się równie mocno, co zawzięcie kłócą. Podczas eksperymentalnej terapii odkrywają, że ich nastroje zaczęły wpływać na otaczający świat. Teraz od stanu relacji łączącej bohaterów zależą nie tylko ich codzienne życie i kariery, lecz także… kurs kryptowalut i poczynania Jona Hamma z Mad Menów. Reżyser Co by było gdyby Graham Parkes zasłynął wcześniej jako twórca niezależnych gier komputerowych (co widać w boleśnie wiarygodnym wątku upadającego studia gamingowego). Chęć do zabawy zainspirowaną grami formą filmową widać też w jego debiutanckim dziele – choćby w tym, jak ścierające się perspektywy bohaterów ilustrowane są za pomocą podwójnej ekspozycji kadru i podzielonego ekranu. Zróżnicowany jest także emocjonalny krajobraz – komediowe, nagrane długimi obiektywami partie z pierwszej połowy filmu w pewnym momencie ustępują miejsca poważniejszym tonom. Ale nawet wówczas świetne romcomowe gagi nie przestają bawić. Co by było gdyby przynosi pełną absurdalnego humoru groteskową wizję świata, w którym prawdą okazuje się to, co opisują tanie poradniki rozwoju osobistego – bohaterzy, na dobre i na złe, przyciągają do siebie to, o czym właśnie myślą.

Aleksander Borszowski