Pewnego dnia do drzwi Petera (Jordan Firstman), dzielącego czas między zawód klubowego promotora i drobną dilerkę dla queerowej społeczności, puka pewna kobieta. Za rękę trzyma chłopca, który okazuje się jego synem, poczętym pewnej przećpanej nocy w jakimś darkroomie dziesięć lat wcześniej. Teraz to Peter, ciągle mocno wciągnięty w serię niekończących się imprez, będzie musiał się nim zaopiekować. Po premierze Club Kid w sekcji Un Certain Regard na tegorocznym festiwalu w Cannes do filmu nie bez powodu przylgnęła łatka gejowskiej wersji Super taty Dennisa Dugana. Trzeba jednak przyznać, że pełnometrażowemu debiutowi Firstmana wrażliwością w portretowaniu rodzinnych relacji bliżej raczej do C’mon C’mon Mike’a Millsa, tyle że historię śledzimy tym razem z perspektywy zagubionego millenialsa. Club Kid – którym może być tu zarówno dziesięcioletni Arlo (Reggie Absolom), jak i zapętlony w imprezowaniu Peter – to film o tym, że dorosłość to sztuka brania rzeczy na klatę, a parkiet życia bywa śliski. Ale to także obraz ciepła subkulturowego ogniska i rzecz o odnajdowaniu samego siebie przy wsparciu innych, równie zagubionych osób. Club Kid nie wywraca do góry nogami konwencji kina o inicjacji do dorosłości, ale też nie o to w tym filmie chodzi. Jego siła tkwi gdzie indziej: w świeżej perspektywie i czułości spojrzenia.

Kacper Rydzewski