Jeśli współczesnemu kinu doskwiera epidemia sztampowych biopiców, Grantowi Gee udało się znaleźć na nią antidotum. Zamiast mechanicznie odhaczać kolejne obowiązkowe pozycje w życiorysie wybitnego pianisty Billa Evansa, reżyser zachowuje się, jakby sam był jazzmanem, śmiało eksperymentując z rytmem i nastrojem opowieści. W rezultacie ukazuje na ekranie malowniczy kontrast między subtelną twórczością bohatera a jego mroczną codziennością, na którą składają się liczne neurozy, burzliwe związki i heroinowe ciągi. Napięcie między wyrafinowaniem a ekscesem znajduje także odbicie w filmowej formie. Za sprawą eleganckich czarno-białych zdjęć, chwilami rozedrganych i przepełnionych aurą halucynacji, obraz wygląda jak Zimna wojna zrealizowana przez młodego Darrena Aronofsky’ego. Na szczęście Gee potrafi przy tym utrzymać swój film w ryzach i sprawić, by oryginalność ani na chwilę nie zamieniła się w efekciarstwo. Pomaga mu w tym sam bohater, który – mimo całego drzemiącego w nim szaleństwa – nie przypomina hiperaktywnego protagonisty rodem ze scenariuszowych podręczników. Evans przykuwa uwagę dlatego, że jest wręcz odwrotnie – okazuje się człowiekiem biernym i wycofanym, jakby nie do końca świadomym mocy swojej twórczości. Brak ostentacji czyni jednak jego muzykę tym bardziej imponującą – i taki też jest sam film.

Piotr Czerkawski