Korty Wimbledonu, tenisowy crème de la crème. Miejsce, gdzie równie ważne co talent i umiejętności są etykieta oraz powściągliwe zachowanie. Jednak gdy w otwierającej film scenie z ust jednego z zawodników, przybranego brata sióstr Williams, pada siarczyste przekleństwo, wszystko bierze w łeb. To pierwsza odsłona trwającego siedem dni najbardziej niezwykłego pojedynku w historii tenisa. Tyleż niezwykłego, co zmyślonego, bo film Jake’a Szymanskiego to modelowy przykład mockumentu. Filmowa zgrywa ma tu pazur ostry niczym w nowojorskim klubie ze stand-upem. Twórcy Siedmiu dni w piekle nie uznają świętości. Dostaje się zarówno „temu łysemu ze Star Treka”, jak i brytyjskiej królowej, która przedstawiona jest jako mściwa staruszka potrafiąca spuścić łomot w windzie. To wreszcie zjadliwa satyra nie tylko na świat sportu, a zwłaszcza na instytucję „szalonego rodzica”, lecz także na szwedzki system więziennictwa. A wszystko w doborowym gronie, wszak obok Sereny Williams czy Johna McEnroe pojedynek komentują Lena Dunham, David Copperfield czy Michael Sheen.