Najwspanialsze uczucie, jakie miałem w życiu – w ubraniu – to gdy po raz pierwszy słyszałem Diza i Birda w St. Louis w Missouri w 1944. […] Cały zespół jakby miał orgazm za każdym razem, kiedy grali Diz czy Bird, zwłaszcza Bird – pisze Miles Davis w swojej autobiografii, oddając hołd twórcom bebopu – grającemu na trąbce Johnowi Birksowi „Dizzy’emu” Gillespiemu i saksofoniście Charliemu „Birdowi” Parkerowi. Ten drugi jako dwudziestoczteroletni muzyczny geniusz stał się nauczycielem Milesa, który by z nim grać, przeprowadził się do Nowego Jorku. I, podobnie jak jego mentor, popadł w uzależnienie od heroiny. Nakreślony przez Eastwooda filmowy portret Birda to bezsprzecznie jeden z najlepszych obrazów złotej ery jazzu, opowieść o cenie, jaką czasem trzeba zapłacić za wielki talent. Duża w tym zasługa Foresta Whitakera, odtwórcy głównej roli, nagrodzonego Złotą Palmą na festiwalu w Cannes.