English
zaloguj / zarejestruj

Front Wizualny na 18. MFF Nowe Horyzonty

20/06/18
Lek i psy, reż. Andrew Kotting
Filmowy odlot. MOICO Nocne Szaleństwo na 18. MFF Nowe Horyzonty Front Wizualny na 18. MFF Nowe Horyzonty

Według słownika front to przednia część budynku, miejsce działań walczących armii lub wspólna działalność w celu osiągnięcia wyznaczonego celu. I to ostatnie znaczenie frontu - jako koalicji artystów i filmowców - jest nam najbliższe.

Front Wizualny to eksperymentalna część festiwalu: teren przenikania się kina i sztuki, przestrzeń konfrontacji artystów z formą filmową, a filmowców z konceptualną narracją. To miejsce wymiany schematów myślowych. Sprawdź, gdzie w tym roku przebiegać będzie linia Frontu Wizualnego. Oto 12 tytułów, które znajdą się w tegorocznej odsłonie sekcji na 18. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym Nowe Horyzonty.

Caniba, reż. Véréna Paravel, Lucien Castaing-Taylor, Francja 2017

Historia japońskiego kanibala, który zjadł koleżankę ze studiów, opowiedziana przez Vérénę Paravel i Luciena Castaign-Taylor (somnilokwie NH 2017, Lewiatan NH 2013) nie zatrzymuje się na sensacyjnej powierzchni wydarzeń. Z antropologiczną dokładnością twórcy Harvard Sensory Lab tworzą cielesne studium zbrodni i pożądania.

Wilczy dom, reż. director: Cristóbal León i Joaquín Cociña, Chile 2018

Bajkowy folklor w scenerii religijnej sekty. Koszmary, ludzie zaklęci w przedmioty, gadające zwierzęta. Dzikość serca i ciekawość, która często prowadzi do piekła. Poklatkowa animacja dwóch artystów z Chile jest zapisem podróży w nieznane: w mroki lasu, do strasznego domu, w głąb siebie. Najlepszy film Berlinale Forum 2018.

★, reż. Johann Lurf, Austria 2017

Nocna podróż poprzez historię kina: od kina niemego do współczesności. Od zdobywców kosmosu po melancholijne spojrzenia w rozgwieżdżone niebo. Symfonią nocnych lęków i cichych nadziei ludzkości. ★ to film dla niepoprawnych marzycieli, astrologów - amatorów i zakochanych.

Gen Casanovy, reż. Luise Donschen, Niemcy 2018

Różowe flamingi i BDSM. Niekanoniczny film o pożądaniu i uwodzeniu. Z ewolucyjnego punktu widzenia poligamia wśród kobiet nie ma sensu, a jednak istnieje w przyrodzie. Czy istnieje gen rozwiązłości, tzw. gen Casanovy, który przekazywany jest z ojca na córkę? Meandrujący, oparty na skojarzeniach, esej o doświadczeniach fizycznych.

Rozsadnik, reż. Iris Zaki, Izrael 2017

Tekoa jest trendy, bardziej przypomina hipsterską oazę w Kaliforni, niż osiedle izraelskich osadników na Zachodnim Brzegu. Kiedy zjawia się tam lewicująca reżyserka z Tel-Awiwu, ze swoim przenośnym studiem filmowym, napięcie zawisa w powietrzu. Prosta interwencja prowokuje skomplikowaną reakcję łańcuchową.

Gęś, reż. Mike Maryniuk, Kanada 2018

Psychodeliczny film drogi samouka z Winnipeg, który mówi o sobie "filmowy artysta ludowy", jest mieszanką występów lokalnych dziwaków z odjazdowymi animacjami, estetyki gier wideo i aluzji do kina niemego. Neony, skórzane kurtki i karaoke. Postinternet na dużym ekranie.

Piękne rzeczy, reż. Giorgio Ferrero, Frederico Biasin, Włochy 2017

Wiele przedmiotów, które gromadzimy przez całe życie i uważamy za niezbędne, zaczyna swoje życie w odludnych, cichych laboratoriach naukowych. Inne powstają w zgiełku przemysłowych hal. Futurystyczne science-fiction o przyszłości, w której już żyjemy. Plus elektryzująca ścieżka dźwiękowa. Nagroda w Wenecji i CPH:DOX.

Oczy ważki, reż. Bing Xu, Chiny 2017

Witajcie w nowym wspaniałym świecie! Według statystyk, wielki brat spogląda na nas z kamer przemysłowych aż 300 razy dziennie. Xu Bing przejrzał 10000 godzin nagrań, by stworzyć z nich emblematyczny życiorys naszych czasów. Od cichej dziewczyny do gwiazdki Youtube'a.

Lek i psy, reż. Andrew Kotting, UK 2017

Rosyjski nihilizm kontra apokaliptyczne s-f w niewiarygodnej historii czterolatka wychowanego przez bezpańskie psy na ulicach Moskwy. Topos dzikiego, niezepsutego przez cywilizację dziecka skonfrontowany jest z obrazami upadku ZSRR. Nad apokaliptycznym pejzażem unosi się duch Stalkera Tarkowskiego i Ostatniej taśmy Becketta. Niezapomniana praca, jednego z najbardziej intrygujących angielskich artystów, uznawanego za duchowego spadkobiercę Dereka Jarmana.

Koniec ze strachem, reż. Barbara Visser, Holandia 2018

Kto się boi czerwieni, żółci i błękitu? Film o morderstwie obrazu Barnetta Newmana, a w szerszym planie o wandalach w świecie sztuki. Dlaczego, tak często, sztuka współczesna wzbudza strach i agresję? Czy jest wyrazem ludowej nienawiści wobec utożsamianych ze sztuką elit?

Oczy Orsona Wellesa, reż. Mark Cousins, UK 2018

Podobno każdy list to list miłosny. W przypadku Marka Cousinsa, teza ta jest wyjątkowo słuszna. Jego entuzjazm jest tak zaraźliwy, komentarze błyskotliwe a skojarzenia świeże, że trudno nie ulec zauroczeniu. "Co jest w pudełku, Orson?" - pyta Cousins, zaglądając do pudełka z rysunkami wielkiego reżysera, i tak zaczyna się filmowy list, który ani razu nie stanie się klasyczną biografią.

Kusama - nieskończoność, reż. Heather Lenz, USA 2018

Obsesyjne, halucynacyjne paterny z kropek są rozpoznawczym znakiem Yayoi Kusamy, ekscentrycznej, a obecnie najdroższej japońskiej artystki. W filmie poznajemy ją w Nowym Jorku lat 60., gdzie walczy o sławę. Walczy też na innych frontach - rasizmu i seksizmu świata sztuki, gdzie w zdominowanym przez mężczyzn świecie sztuki uznawana jest za kuriozum. Go, girl!


czytaj także
Media Nowe filmy Larsa von Triera i Gaspara Noé – hity Cannes na 18. MFF NH 25/06/18
Media Filmowy odlot. MOICO Nocne Szaleństwo na 18. MFF Nowe Horyzonty 13/06/18
Media 18. MFF Nowe Horyzonty: Shortlista 11/06/18
Media "The Image Book" Godarda, "Czytelnicy" Benninga, "Mektoub" Kechiche... 29/06/18